Rozwój, upadek i odrodzenie „Gazety Ubezpieczeniowej”

W 2000 roku zaistniał kryzys na rynku ubezpieczeń. Liczba agentów, akwizytorów zaczęła się zmniejszać, sprzedawano o wiele mniej ubezpieczeń życiowych. Branża, po początkowym okresie euforii, zaczęła robić oszczędności. Wszystko wskazywało na to, że taka gazeta, to nie jest żaden biznes.

Rozmowa z Bożeną M. Dołęgowską-Wysocką

Fenicjanie.pl: - W jaki sposób trafiła Pani do „Gazety Ubezpieczeniowej”?
- Zupełnie przypadkiem. Po studiach na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego zostałam na uczelni, zrobiłam doktorat. Potem zaczęłam pracę w dziennikarstwie. Byłam feministką, publicystką. Miałam różne oblicza, ale zawsze „wyraźne ideologicznie”. Po zmianie ustroju zaczęłam szukać swojej nowej „skóry” i w 1994 roku trafiłam do INFOR, gdzie kompletowano właśnie pierwszy zespół „Gazety Prawnej”. Zaczęłam pracę jako sekretarz redakcji. Musiałam sporo się nauczyć. Byłam chyba niezłą dziennikarką, ale żadną redaktorką. Pierwszy numer pisma, jaki podpisałam do druku, to był właśnie numer „Gazety Prawnej”, wtedy tygodnika. Strasznie się zresztą denerwowałam. Prezes INFOR-u Ryszard Pieńkowski dopiero później dowiedział się, że nigdy w życiu nie byłam w drukarni. Potem, po przejęciu przez INFOR dziennika „Nowa Europa” i przekształceniu go w inny tytuł „Prawo i Gospodarka”, współtworzyłam tam dział prawny. Dziennik następnie został sprzedany, a ja zostałam „bez przydziału”.
Ruszała właśnie reforma emerytalna, zmieniały się zasady systemu emerytalnego, powstawał pierwszy i drugi filar, kasy chorych, otwarte fundusze emerytalne. Prezes Pieńkowski przewidział, że potrzebna będzie wzmożona informacja o ubezpieczeniach. I to mnie postanowił „rzucić” na pierwszą linię frontu. Początkowo narodził się miesięcznik pt. „Nowe Ubezpieczenia”. Musiałam nauczyć się wszystkiego na temat ubezpieczeń. Pierwszy numer pisma ukazał się w listopadzie 1998 roku. Już po ok. półtora miesiąca liczba prenumeratorów wynosiła ponad 60 tysięcy. To było niesamowite! Stąd właśnie prezes INFOR postanowił wydać tygodnik i była to właśnie „Gazeta Ubezpieczeniowa”, która pojawiła się w kioskach na początku lutego 1999 r.
Nakład rósł lawinowo, sto, dwieście tysięcy. Musieliśmy błyskawicznie kompletować zespół, a nie było wielu dziennikarzy ubezpieczeniowych. Mieliśmy jednak wsparcie całego INFOR-u. Sytuacja była wyjątkowa, nie było tak naprawdę rynkowego pisma o ubezpieczeniach. Poza nami liczyła się tylko Asekuracja Bre. Były też „Wiadomości Ubezpieczeniowe”, wydawane przez PZU. W tej specyficznej sytuacji musiałam się jakoś odnaleźć, nauczyć się wszystkiego, poznać ludzi, środowisko. Tematy tekstów narzucała sama reforma, ciągle coś się działo. Na samym początku „Gazeta Ubezpieczeniowa” była zdominowana przez I filar, czyli ZUS, zasady wypełniania ich druków. Nikt nie wiedział, jak to robić. INFOR organizował też szkolenia na takie tematy. Na początku gazeta była więc głównie „pierwszofilarowa”. Potem sytuacja zaczęła się stabilizować. Księgowe nauczyły się wypełniać druki zusowskie, pracownicy wybrali fundusze emerytalne.
Po kilku miesiącach taka formuła pisma zaczęła się wyczerpywać. Zapotrzebowanie na tego typu informację już się skończyło. W 1999 roku mieliśmy 150, 200, a nawet 300 tys. nakładu. To była jednorazowa przygoda, zupełnie nie do powtórzenia. Przecież zwykły obywatel nie czyta, „co nowego w ubezpieczeniach”. Agent ubezpieczeniowy – owszem. Ludzie interesują się ubezpieczeniami sporadycznie – gdy muszą, bo kupili nowy samochód lub kończy się stara polisa OC, lub gdy na przykład komuś urodzi się wnuczka, to kupuje polisę posagową. Tak naprawdę tylko środowisko jest zainteresowane konkurencją, nowymi produktami, postępem technologicznym, itd. Dlatego zaczęłam przekształcać gazetę w pismo środowisk ubezpieczeniowych, potem też finansowych. Nakład zaczął oczywiście spadać. Klienci przypadkowi odchodzili, zostawali ludzie z branży.
Jednocześnie polityka cenowa była taka, że kilkakrotnie podnoszono cenę „Gazety Ubezpieczeniowej”. Mam wrażenie, że cały potencjał INFOR-u poszedł w rozwój „Gazety Prawnej”, która przekształciła się w międzyczasie w dziennik, podczas gdy „Gazeta Ubezpieczeniowa” drożała, i, przekształcając się w pismo branżowe, zmniejszała nakład.
W 2000 roku zaistniał kryzys na rynku ubezpieczeń. Liczba agentów, akwizytorów zaczęła się zmniejszać, sprzedawano o wiele mniej ubezpieczeń życiowych. Branża, po początkowym okresie euforii związanej głównie z reformą, zaczęła robić oszczędności. Wszystko wskazywało na to, że taka gazeta, to nie jest żaden biznes. W roku 2001 nie było lepiej. W 2002 roku przejęłam „Gazetę Ubezpieczeniową” w dzierżawę od INFOR-u. W tej sytuacji musiałam się wiele nauczyć, tym razem – prowadzenia firmy. Dwa lata temu, dzięki życzliwości prezesa Pieńkowskiego, wykupiłam „Gazetę Ubezpieczeniową” i od tego czasu w całości należy do mnie.